Nazmiş Teyze

 Köyümün meşhur hamur işi küllemeyi sizlere tanıtmak istedim. Artık sizler ekmek ya da başka birşey mi dersiniz bilemem :) Malzemeler de gayet basit fakat yanlış bilgi vermemek adına tam detaylarını öğrenip ekleyeceğim. Şunu belirtmeliyim ki bizim için çok ama çok özeldir. Çocukluğuma dair güzel bir anıdır ayını zamanda. Köy yerinde kadınlar işten güçten mutfağa girecek vakit bile bulamazlardı. Sabahın kör vakti (3-4-5 gibi saatler) kalkar inekleri,koyunları sağarlar sonra doğru tarlaya. Tarlalar da öyle yakın ve dümdüz ovalar şeklinde değildi tabi. Şimdi millet treking (treking demek de dilime dokunuyor aslında doğa yürüyüşü diyeyim) yapıyor ya işte bizim kadınlarımız dağı taşı, bayırı aşıp çalışacakları tarlaya ulaşırlardı yorucu bir doğa yürüyüşü sonucu ( yayan bir şekilde tabi.Eşek,katır, at da her evde en fazla 3taneydi ve ona da kadınlar nadir binebilirlerdi.) ve tarlada güneşin altında (ağaç tarla başı 1 tane ya olur ya olmaz anlayacağınız sıcağın altında,şimdi millet güneşlenmeye katlanamıyor ki düşünün artık ne çileli iş) akşama kadar orak sallarlardı. Öyle makinalı tarım da yoktu bizim oralarda. Hatta annem ve diğer bütün kadınlarımız sırtlarında beşik taşımışlar. Normalde elinde yükü olmayan bir insanın zor yürüdüğü yollarda onlar sırtlamışlar beşikleri. Aklıma geldikçe içim sızlar. Canım annecim onun hikayesi de tam azmin, kanaatin ve sabrın zaferi ama şimdi onu yazmayacağım. Annemi anlatmam öyle birkaç dakika ve kelimeyle olacak birşey değil. Ne diyordum işte külleme beni o günlere götürdü. Emektar kadınlarımız arada derede fırsat olursa bu küllemeyi, saç arası böreği yaparlardı. Çocukluğumun şölenleriydi o günler. Yazarken çok duygulandım külleme bahane oldu sanki. Anadolumun çalışkan kadınları sizleri düşündükçe utanıyorum iş yaptım yoruldum demeye, sizlerin emeklerinizin yanında bizimki de laf mı ki....
Yazacağım size dair hikayeler külleme çok şey hatırlattı bana...

Şarben yengem yaptı,ellerine sağlık